Prawdziwe historie osób w wieku 20–30 lat. Imiona prawdziwe, nazwiska nie. Teksty redagowane, nie wymyślone.
Kupowałam, gdy dzień był zły. Housel nie kazał mi „być silną”. Pokazał, że to nie jest charakter, tylko skrypt. Od pół roku mam osobne konto na ubrania z kwotą, której nie przekraczam. Nadal lubię Zara. Po prostu nie kłamię, że to inwestycja w siebie.
Ustawił przelew w dniu wypłaty i zapomniał. Po sześciu miesiącach zobaczył liczbę. Potem ETF, mały, comiesięczny. Mówi, że to najnudniejsza rzecz, jaką zrobił od studiów, i jedyna, która została.
Clason brzmi staroświecko, dopóki nie zobaczysz, że 10 procent z dorywczej pracy to nie żart. Ola trzyma to na osobnym koncie od października. Na grę poszła, bo „lepiej przegrać na planszy niż na chwilówce”.
Po «Pieniądze albo życie» zostawił kombi na kredyt u dealera. Jeździ używanym. Mówi, że wstyd trwał dwa tygodnie, a rata nie wróciła.
